میگم گاهی وقتا خوبه که ادم وقتی واسه خودش نداشته باشه...!

حدود ۲ ماهی میشه که میخوام یه سری به وبلاگم بزنم....اما یا سر کارم یا مثلن دانشگاه...

دلا چو غنچه شکایت ز کار بسته مکن

                                    که باد صبح نسیم گره گشا آورد

راستی امروز تولد آبجی جونمه!!!

الان آجی جونم کیلومترها ازم دوره...اما اینجا هم تولدشو بهش تبریک میگم...

دکتر جون دوست دارم ....کاش زودی بیایی پیشم!

دلم برات یه ذره شده...دلم واسه بی توجهی هایی که بهم میکردی تنگ شده...دلم برای سکوت های پر از معنیت تنگ شده... آبجی کوچولو دلم واسه دعواهای بچگی مون هم تنگ شده....دلم واسه اون نگاه های پر از معنی و قشنگت تنگ شده...آبجی کوچولوی من کجایی؟الان داری چی کار میکنی؟تو هم مثل من بیقراری؟تو هم مثل من دیگه طاقت دوری نداری ؟حالا که نیستی تنهاتر از همیشه ام...آبجی کوچیکه الان وقت دور شدنت نبود...آخه ..آخه من بدون تو توی این روزایی که برام از همه چیز خالی شده چه بکنم؟!!! حضورت توی خونه واسه من یه دنیا امید بود...

به دوستام قول دادم غمگین نباشم آبجی کوچیکه ..تو هم که هیچ وقت نمیای اینجا...پس بذار بقیه حرفها باشه واسه خودم...تو به امید خانم دکتر شدن داری این دوریو تحمل میکنی  ... منم حاضرم همه دنیامو بدم تا تو به خواسته هات برسی  پس با دوریت هم یه جوری کنار میام...

گاهی وقتا تو زندگی خیلی چیزا دست ما نیست همون طور که خیلی چیزا دست خودمونه...

و ما گاهی قاطی میکینم ...به خاطر چیزایی که مسببش نیستیم خودمونو اذیت میکنیم...و گاهی هم برعکس یادمون میره میتونیم یه کارهایی بکنیم...

و من حالا یادم اومده که میتونم تلاش کنم واسه فرداهایی که میتونه روشن باشه...اگه ما بخوایم...و من میخوام که فردا مثل دیروز نباشه...نه واسه خودم نه واسه کسانی که دوسشون دارم...خیلی ها این روزا دلشون گرفته، خیلی ها خسته ان ،خیلی ها ....

اما همه با هم یه یا علی بگیم و بلند شیم!!!

روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد

و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت.

روزی که کمترین سرود بوسه است

و هر انسان برای هر انسان برادری ست.

روزی که دیگر درهای خانه شان را نمیبندند

قفل افسانه ایست

و قلب برای زندگی بس است.

روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است

روزی که آهنگ هر حرف زندگی ست

تا تو به خاطر آخرین حرف دنبال سخن نگردی.

تا من به خاطر آخرین شعر، رنج جستجوی قافیه نبرم.

روزی که هر لب ترانه ایست

تا کمترین سرود،بوسه باشد.

روزی که تو بیایی،برای همیشه بیایی

و مهربانی با زیبایی یکسان شود.

روزی که ما دوباره برای کبوترهایمان دانه بریزیم...

ومن آن روز را انتظار میکشم

حتی روزی که دیگر نباشم!

با همه ی بی سر و سامانی ام

باز به دنبال پریشانی ام

طاقت فرسودگی ام هیچ نیست

در پی ویران شدنی آنی ام...

همیشه نوشتن واسم سخت بوده درست مثل حرف زدن...نمیدونم باید چیکار کنم!

الانم نمیدونم چه جوری شروع کنم، فقط میتونم بگم خیلی خوشحالم!!! کم پیش میاد من خوشحال باشم(!) چه برسه به خیلی خوشحال!بذارین براتون از یه دختر بگم که...

بچه که بود یه هراس خیلی بزرگ داشت،خیییییییییلی بزرگ! میترسید تمی شو ازش بگیرن!

همه بهش میگفتن وقتی تمی ازدواج کنه ضربه میخوری!!!

از همینم میترسید دیگه! اون هراس گندهه همین بود. بعضی وقتا اونقده گریه میکرد....بعد واسه تمی نامه مینوشت و سبک میشد، خیلی خوب بود...ولی یه بار اساسی قاطی کرد... تمی اون سرش شلوغ شده بود حق هم داشت ولی این دختر نمیفهمید، یعنی نمیخواست که بفهمه آخه خیلی دلش واسش تنگ شده بود ولی اون...

همین شد که زد به سیم آخر و  گفت نمیخواد دیگه تمی رو دوست داشته باشه!....فکر میکرد بعد یه مدتی واسش میشه مثل بقیه! اما این اشتباهترین فکری بود که میشد کرد!هر چند تمی اونقدر بزرگوار و مهربون بود که با یه نامه تکون دهنده خیلی چیزا رو درست کرد...ولی بعد از اون ماجرا خیلی چیزا تغییر کرد،دیگه کمتر به تمی نوشت و تمی هم توی رفتارش با اون یه تغییراتی داد...نمیخوام بگم چی بهش گذشت تا یکی دو سال ولی روزها وشبهای سختی بود...آخه اون، تمی رو خیلی دوست داشت...

اما حالا میفهمه تمی چقدر سنجیده عمل کرده درست مثل همیشه...

اون هراس گندهه بود؟ اون هنوزم باهاش بود... اما حالا بعد دو سال تونسته بود با خودش کنار بیاد...حالا اون تمیو بیشتر از قبل هم دوست داشت حتی اگه هیچ وقت هم کنارش نمیبود...روزها میگذشت تا...

اون اولش در جریان کارها بود و بعد از یه مدتی که قضیه جدی شد فهمید که حالا تمی یه نفر رو تو زندگیش داره...نمیخوام زیاد توضیح بدم فقط در این حد میگم که دیگه اون هراس توی هیچ کدوم از لحظه هاش جایی نداشت..شاید چون تمی مهربونش اجازه داده بود اونم مطلع بشه، حرف بزنه، نظر بده...و مهمتر از همه چون کسی که تمی دوسش داست از جنس تمی بود،مثل تمی بزرگ بود،مهربون بود...حالا دعاش ازدواج اونها بود...و حالا یه ساله دعای من براورده شده!!!

امروز سالگرد ازدواج این دو تا فرشته ست!

با اینکه شاید هیچ وقت اینجا نیان ولی همینجا واسشون بهترین آرزوها رو میکنم و آهنگ

( یاور همیشه مؤمن )داریوش رو به هردوشون تقدیم میکنم.

اول از همه خیلی خوشحالم

دوم اینکه زهره جون عذر میخوام که سرقت قالب کردم یعنی بهتر بگم سرقت سلیقه آخه نمیخوام این روزا قالب وبم مشکی باشه

سوم اینکه دوباره دفعه بعد از قالب قبلیم استفاده میکنم

پرنده ای بر شانه های انسان نشست.انسان با تعجب رو به پرنده کرد و گفت:((من که درخت نیستم!تو نمیتوانی روی شانه ی من آشیانه بسازی.))
پرنده گفت:((من فرق درخت ها و آدم ها را خوب میدانم،اما گاهی پرنده ها و انسان ها را اشتباه میگیرم.))انسان خندید و به نظرش این بزرگترین اشتباه ممکن بود. پرنده گفت:((راستی،چرا پر زدن را کنار گذاشتی؟)) انسان منظور پرنده را نفهمید اما باز هم خندید.پرنده گفت:((نمیدانی چقدر در آسمان جای تو خالی است.))وانسان دیگر نخندید.
گویی در اعماق خاطرش چیزی را به یاد آورد.چیزی که نمیدانست چیست.شاید یک آبی دور،یک اوج دوست داشتنی.پرنده گفت:((غیر از تو پرنده های دیگری را هم میشناسم که پر زدن از یادشان رفته است.درست است که پرواز برای یک پرنده ضرورت است،اما اگر تمرین نکند آن را فراموش خواهد کرد.پرنده این را گفت و پر زد.))
انسان با دیدگانش پرنده را دنبال کرد تا اینکه چشمش به یک آبی بزرگ افتاد و به یاد آورد روزی نام این آبی بزرگ بالای سرش آسمان بود.و چیزی شبیه دلتنگی در دلش موج زد. آنگاه خدا بر شانه های کوچک انسان دست گذاشت و گفت:((یادت می آید تو را با دو بال و دو پا آفریده بودم؟زمین و آسمان هر دو برای تو بود.اما تو آسمان را ندیدی.راستی عزیزم،بالهایت را کجا گذاشتی؟انسان دست بر شانه هایش گذاشت و جای خالی چیزی را احساس نمود.آنگاه سر در آغوش خدا گذاشت و گریست!))

من تمام هستی ام را در نبرد با سرنوشت

در تهاجم با زمان

آتش زدم کشتم

من ز مقصدها پی مقصودهای پوچ افتادم

تا تمام خوبها رفتند

و خوبی ماند در یادم... 

من به بودنش نیازمند شدم

وقتی که دیگر رفت

من به انتظار آمدنش نشستم

وقتی که دیگر نمیتوانست مرا دوست بدارد

من او را دوست داشتم

وقتی او تمام کرد

من شروع کردم

وقتی او تمام شد

من آغاز شدم

وچه سخت است

تنها متولد شدن

مثل تنها زندگی کردن است

مثل تنها مردن...

                                                     خوشا به حال کلاغان قیل و قال پرست

چگونه شرح دهم لحظه لحظه ی خود را

                                                    برای این همه ناباور خیال پرست....

• ایرانیان باستان اولین فصل سال را   "به-ار" یعنی آورنده بهترین ها می نامیدند...

با آرزوی بهترین ها در سال جدید